Menu Content/Inhalt

ban-simeraf.jpg

Κορακιάνα

kontiskorakiana.jpg

Υδατογραφία του αείμνηστου κερκυραίου ζωγράφου Άγγελου Κόντη με τίτλο "Κορακιάνα". Ο ζωγράφος αποτυπώνει το επονομαζόμενο χωριό Κορακιάνα και το τοπίο της ευρύτερη περιοχής από ένα αντικρινό ύψωμα. Ποικίλες χρωματικές διαβαθμίσεις του πράσινου της βλάστησης συναντούν αυτές των σκεπών στα σπίτια του χωριού. Χρονολογία αποτύπωσης 1975

 
"Πέμπτη Εποχή"

jmartzoukos2018.jpgΟ Γιάννης Μαρτζούκος γεννήθηκε μέσα στην καρδιά του χειμώνα του 1980 στην Αθήνα. Η Κέρκυρα, η Χαλκίδα και η Πάνορμος της Μικράς Ασίας ζουν μέσα στο αίμα του και μαρτυρούν σιωπηλά τα ίχνη των προγόνων του.

Πάντα του άρεσαν τα σχήματα και τα χρώματα, το μολύβι και το πινέλο. Η τέχνη άρχισε να τον κερδίζει καθώς έβλεπε ότι του προσέφερε έναν πολύμορφο και πολύτροπο δρόμο επικοινωνίας και έκφρασης σκέψεων και συναισθημάτων. Η τεχνολογία όμως έμπαινε δυναμικά  και σε συνδυασμό με την αγαπημένη του τέχνη, έπεσε στην αγκαλιά της γραφιστικής, με την οποία απασχολείται επαγγελματικά κατά τα τελευταία δώδεκα χρόνια. Ως καλλιτέχνης, η φαντασία είναι το οξυγόνο του και μέσω αυτής δημιουργεί εικόνες και κόσμους. Το οξυγόνο όμως υπάρχει παντού, έτσι και η φαντασία μπορεί να αποτυπωθεί πάνω σε ένα λευκό χαρτί, στην οθόνη του υπολογιστή ή και μέσα από τις λέξεις.

Είναι αριστερόχειρας και λατρεύει τη θάλασσα.

Κουβαλώντας λοιπόν όλα τα παραπάνω εφόδια, ο Γιάννης Β. Μαρτζούκος ήταν επόμενο να περάσει από την τέχνη (και) στη λογοτεχνία, παρουσιάζοντας φέτος το καλοκαίρι το πρώτο του βιβλίο με τίτλο η «Πέμπτη Εποχή», από τις Εκδόσεις «Πηγή» (http://www.pigi.gr/?product=pempti-epoxi).

Και η Χριστίνα Λιναρδάκη μας εισάγει με κείμενό της στο διαδίκτυο στο βιβλίο αυτό:

pemptiepoxi2018a.jpgΜερικές από τις παραδοχές που συνθέτουν το πλαίσιο της πραγματικότητας στο οποίο είμαστε συνηθισμένοι, ο χρόνος έχει τέσσερις εποχές. Ένα στέρεο σώμα δεν είναι διάφανο ούτε μπορεί να μεταβληθεί σε υγρό μέσα σε μία στιγμή. Ο χρόνος κινείται γραμμικά. Οι πολιτισμοί είναι διακριτοί, αυτοτελείς και στεγανοί. Καμία από τις οποίες δεν ισχύει στην «Πέμπτη Eποχή» κι αυτό επειδή πρόκειται για ένα βιβλίο που εντάσσεται στη λογοτεχνία του φανταστικού.

Στην «Πέμπτη Eποχή» ο Γιάννης Μαρτζούκος θέλησε να ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο τη μεγάλη ελληνική αφήγηση περί ένδοξου παρελθόντος και να δει τι θα γινόταν, αν αυτό το παρελθόν αναβίωνε ξάφνου, δίνοντάς μας την προσωπική του εκδοχή, μια εκδοχή που διατρέχει πολλές εποχές, πολλούς μύθους, άλλους τόσους θρύλους, αλλά και μυστήρια που μόλις στις μέρες μας αρχίζει να διαφαίνεται η λύση τους.

Πριν από αυτό έκανε εμπεριστατωμένη έρευνα για τα πολλά επιμέρους πραγματολογικά στοιχεία, τα οποία επαληθεύονται ένα προς ένα. Ακόμη κι έτσι όμως, ακόμη κι αν τα στοιχεία που αναφέρει επαληθεύονται, δεν παύει να πρόκειται για μια φανταστική ιστορία, όσο καλά και να στηρίζεται στην πραγματικότητα.

Και παρακολουθούμε, κυριολεκτικά με κομμένη την ανάσα, έναν αρχαιολόγο, έναν πλούσιο που αγαπά τα μυστήρια και τον γιο του, μια μυστηριώδη αποκρυφιστική συμμαχία που τους εναντιώνεται και πολλούς δευτερεύοντες χαρακτήρες να υφαίνουν το γαϊτανάκι μιας συναρπαστικής ιστορίας με πυκνή πλοκή και σασπένς τέτοιο που δεν επιτρέπουν στον αναγνώστη να αφήσει κάτω το βιβλίο.

Οι χαρακτήρες του εξελίσσονται, όμως μόνο τόσο όσο είναι αρκετό για να βαθύνουν, χωρίς να βαρύνουν στην εξέλιξη της ιστορίας. Άλλωστε, το ζητούμενο στο βιβλίο του Γιάννη Μαρτζούκου δεν είναι ο χαρακτήρας του Οδυσσέα Νέζη ή αν αυτός θα προλάβει να βρει τις απαντήσεις που ψάχνει, αλλά ο οποιοσδήποτε Οδυσσέας, ο οποιοσδήποτε άνθρωπος και το πώς προσδιορίζεται σε σχέση με τον κόσμο. Ετούτος ο προσδιορισμός είναι το ζητούμενο. Αυτός και το κύρος του πεπερασμένου ανθρώπου που συνδιαλέγεται με έναν απέραντο κόσμο, ο οποίος τον ξεπερνά. Ένα πεπερασμένο που δεν θέλουμε να δεχθούμε και του αντιστεκόμαστε με διάφορους τρόπους, κυρίως όμως με τη λογοτεχνία και την τέχνη.

Μια τέτοια μορφή αντίστασης είναι και η «Πέμπτη Εποχή». Ο Γιάννης Μαρτζούκος επισκέπτεται αστικούς μύθους για κρυμμένα ιερά, όπως το θρυλούμενο μέσα στον ιερό βράχο της Ακρόπολης και το επίσης θρυλούμενο τούνελ από εκεί μέχρι το Σούνιο. Για όσους δεν γνωρίζουν, υπάρχουν ερευνητές που βεβαιώνουν (σε μη επιστημονικά ωστόσο τεκμηριωμένες έρευνες) για την ύπαρξη όχι ενός, αλλά τριών ιερών μέσα στον βράχο της Ακρόπολης, αλλά και διαφόρων υπόγειων τούνελ που διατρέχουν την Αττική, μεταξύ αυτών και εκείνο που ενώνει τον βράχο με το Σούνιο.

Ο Μαρτζούκος χρησιμοποιεί αυτούς τους μύθους στο βιβλίο, αλλά και πολλούς άλλους, και καταφέρνει να μας μεταφέρει από το Σούνιο στην Αίγυπτο μέσα σε λίγα λεπτά, ενώ παράλληλα ερμηνεύει το μυστήριο του μηχανισμού των Αντικυθήρων ή εξερευνά θαύματα της φύσης, όπως η σπείρα που παράγεται από την ακολουθία Φιμπονάτσι. Παντού και πάντα περιγράφει έναν κόσμο αφανή, έναν κόσμο μεγαλείου, σε άμεση γειτνίαση με τον καθημερινό, έναν κόσμο αθέατο του οποίου είμαστε ανίδεοι πολίτες που δεν επιζητούν καν να εγγραφούν στα δημοτολόγιά του, επειδή πιστεύουν ότι δεν μπορούν – εάν γνωρίζουν ότι υπάρχει.

Εκτός από τα χρονικά όρια που καταργούνται στο βιβλίο, καταργούνται και τα χωρικά. Αντικείμενα και γεγονότα συνδέουν όχι μόνο τις εποχές αλλά και τους τόπους και τους πολιτισμούς: τις Αζόρες με την Αίγυπτο, τον ελληνικό πολιτισμό με τον αιγυπτιακό και με εκείνον των Μάγιας. Όλα είναι συμβατά, όλα μπορούν να συνυπάρξουν σε ένα φανταστικό μυθιστόρημα σαν αυτό εδώ που αποτελεί πραγματικά έναν «γενναίο, νέο κόσμο».

Καλή επιτυχία!!!

 
'Στου Άι Γιάννη τις φωτιές''
Με μικρή καθυστέρηση, δημοσιεύουμε το παρακάτω ποίημα:

'Στου Άι Γιάννη τις φωτιές''

Μύριζε ρίγανη το σούρουπο
γεννησούδια χελιδόνια
είχαν βγάλει τα κεφαλάκια τους έκπληκτα
στο σούρουπο που ζύγωνε
ξεκρέμασα το στεφάνι 
το σταυρωμένο στο κάσωμα της πόρτας
εκείνο
με τις μαργαρίτες που μου χες βάλει στα μαλλιά
εκείνη την πρωτομαγιά που 'χε σχόλη η ευτυχία
ο κόμπος που το κρατούσε έσπασε
είχε σαπίσει από τα χρόνια...
λίγα ξερά πέταλα σκόρπισαν
μαζί απλώθηκαν κ' οι αναμνήσεις
τόσα χρόνια περάσανε
πέρασες κι εσύ 
πέρασα κι εγώ
διαβήκανε τα χρόνια
κλείσανε τα διασελα
διπλώσανε οι δρόμοι 
είναι κι εκείνη η δυσκαμψία στα άκρα
καμιά έξοδος σωτηρίας
ο χρόνος τα σωρεύει όλα στο ντουλάπι
τα θάβει
δυσοίωνες νυχτεριδες πέταξαν κράζοντας
έπεσαν στις φλόγες
κάηκαν μαζί με το στεφάνι που τόλμησα να πετάξω
στις φωτιές του Αη Γιάννη....



Δώρα Σπ. Μεταλληνού

 
Έκθεση Καλλιτεχνικής Σχολής

ekthesi062017g1.jpg

Πραγματοποιήθηκαν απόψε τα εγκαίνια της ετήσιας Έκθεσης της Καλλιτεχνικής Σχολής Κέρκυρας, τη φορά αυτή στην αίθουσα Τέχνης της Δημοτικής Πινακοθήκης Κέρκυρας, στον «Κήπο του Λαού». Η συμμετοχή των τμημάτων της Σχολής ήταν μεγάλη και αξιόλογη, στους τομείς του ελεύθερου σχεδίου, της ακουαρέλας, της χαρακτικής κλπ. και αντικατοπτρίζει την προσπάθεια που καταβλήθηκε στη διάρκεια του έτους υπό την καθοδήγηση του ζωγράφου Θεόφιλου Κένταρχου και των συνεργατών του στα διάφορα τμήματα. Στη σημασία και το έργο της Σχολής αναφέρθηκε ο καλλιτεχνικός διευθυντής Δημήτριος Μπαλατσινός.

ekthesi062017n1.jpg

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 5 Ιουλίου 2017.

Υ.Γ. Κορακιανίτικες συμμετοχές στην Έκθεση από την Αικατερίνη Θύμη, τη Χριστίνα Βαρότση (Μεταλληνού), τον Θανάση Σπίγγο και τον "εξ αγχιστείας"...Ανδρέα Στίνη...

 
"Ανέγγιχτα Ρείθρα"

dora_vivlio122016g1.jpg«Πες μου ένα ποίημα! Ψιθύρισε η θάλασσα στον ήλιο,

καθώς απίθωνε ένα τελευταίο χάδι στα ξέπλεκα μαλλιά της…».

Στίχοι χαρακτηριστικοί κάτω από τον τίτλο «Ερωτικό», στην ποιητική συλλογή της Δώρας Μεταλληνού. Η ίδια, «ανήσυχη και ευαίσθητη φύση, ψυχανεμίζεται απ' τους ανέμους των καιρών και σαν άλλη Πολυδούρη πονά, αλλά και συμπονά, πότε με λυρισμό και πότε με αυτοσαρκασμό, ακροπατώντας στα στενάχωρα ρείθρα της ύπαρξης, σε μια αμφιλύκη που προσμένει άλλοτε μια ερωτηματική νύχτα και άλλοτε μια ηλιόλουστη περίφροντι αυγή», θα σημειώσουν γι αυτήν, φίλοι από την Αίγινα.

Χθες το βράδυ, στην αίθουσα της Ιατροχειρουργικής Εταιρείας Κέρκυρας πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του ποιητικού της εγχειρήματος, πλούσιου σε βιωματικά στοιχεία, με επιδέξια χρήση του γραπτού λόγου και ζωγραφισμένου με τη γραμματική των λέξεων. Κρυστάλλινη και βαθειά η παρουσίαση της συλλογής από τον ιατρό και συγγραφέα Σπύρο Κωσταγιόλα, διανθισμένη από τις απαγγελίες του Γιάννη Πέτσιου, της Μελίνας Σπίγγου, της ίδιας της δημιουργού και με τη συνοδεία του βιολιού της Εύας Παππά.

dora_vivlio122016a1.jpg

Μεγάλη και η συγκίνηση στο ακροατήριο που κατέκλυσε την αίθουσα, που επισφραγίστηκε  από τα λόγια του δασκάλου της στο δημοτικό σχολείου, Φίλη Κένταρχου και αποτυπώθηκε με καλλιτεχνική ευαισθησία από τον φωτογραφικό φακό του Μάριου Μεταλληνού.

Με την ευχή να συνεχίσεις στο γνώριμό σου δρόμο...να γράφεις...να γράφεις...

dora_vivlio122016h1.jpg

Υ.Γ.: όπως ήταν αναμενόμενο, η κορακιανίτικη παρουσία ήταν έκδηλη. Από τον τ. Δήμαρχο Κερκυραίων Γιάννη Κούρκουλο, την εκπρόσωπο της Δημοτικής Αρχής Αλεξάνδρα Μεταλληνού, το Δημοτικό Σύμβουλο Δημήτρη Μεταλληνό και το ζωγράφο Θεόφιλο Κένταρχο μέχρι τους φίλους από τη Χορωδία Κορακιάνας και αρκετές ακόμη εκλεκτές παρουσίες...
 
<< Αρχική < Προηγ. 1 2 3 Επόμ. > Τελευταία >>

Αποτελέσματα 1 - 9 από 20
Locations of visitors to this page
Forecast | Maps | Radar