Menu Content/Inhalt
Βιώσιμη Κοινότητα arrow Αφηγήσεις arrow "Προσωπικό Ημερολόγιο"
ban-pastf.jpg
"Προσωπικό Ημερολόγιο" PDF  | Εκτύπωση |  E-mail
Γράφει ο/η Γεράσιμος Μπαλατσινός   
03.11.17

gbalatsinos_book.jpgΠριν από δύο ακριβώς χρόνια ο συνταξιούχος δάσκαλος Γεράσιμος Χριστοδ. Μπαλατσινός, κάτοικος Μουργάδας εξέδωσε το προσωπικό του ημερολόγιο, ύστερα από παρότρυνση της κόρης του. Όπως ο ίδιος αναφέρει:

«Την 7η Ιουλίου 2012 Σάββατο πρωί, βρισκόμαστε στην κουζίνα στο χωριό με τη Βάσω μου και κάναμε διάφορες συζητήσεις. Μεταξύ αυτών λέγαμε για περασμένα και αξέχαστα γεγονότα και ιστορίες της ζωής που κατά κύριο λόγο αφορούσαν εμένα. Στην εξέλιξη της συζήτησης η Βάσω μου έκανε μία πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση. Τι ήταν αυτή; «Να γράψεις μπαμπά το προσωπικό σου ημερολόγιο». Έκανε την πρόταση αυτή γιατί προφανώς γνώριζε πάρα πολλά για τη ζωή μου που είναι βίος και πολιτεία, με πολλά συγκλονιστικά γεγονότα! Μετά από όλα αυτά στο μυαλό μου στριφογύριζε η σκέψη πως θα οργάνωνα τη δομή αυτού του εγχειρήματος. Τελικά τη βρήκα και το αποφάσισα.Αυτά που θα περιγράψω είναι όλες οι εμπειρίες και τα γεγονότα της ζωής μου χωρίς καμία απολύτως υπερβολή!»

 Το «Ημερολόγιο» ακολουθεί τη διαδρομή του αγαπητού δασκάλου από την παιδική του ηλικία στο χωριό, έως την επαγγελματική του διαδρομή και την επιστροφή του στην Κέρκυρα και στην Κορακιάνα. Επιλέγουμε ένα επίκαιρο (λόγω των ημερών) απόσπασμα:


«....Πρέπει να είμαστε στα 11 με 12 Νοέμβρη με Δεκέμβρη του 1940. Έγιναν από τους Ιταλούς μεγάλοι βομβαρδισμοί, στην πόλη της Κέρκυρας και σε χωριά. Φοβηθήκαμε πάρα πολύ μήπως έλθει και η σειρά του χωριού μας. Ξεκίνησε κάθε οικογένεια να εγκαταλείπει τα σπίτια στο χωριό, τραβούσαμε στο άγνωστο προς τους κάμπους και τους αγρούς.

Εμείς καταλήξαμε στα σπίτια μας που δεν ήταν και τόσο κατοικήσιμα στον Μαρμαρά! Εγώ καθυστέρησα αρκετά και πήγαινα πίσω-πίσω με τη νόνα τη Γιάννα που ήταν αρκετά γριά. Μετά από αρκετή ώρα φτάσαμε και εμείς στο Μαρμαρά Εκεί προς τη μεριά της Μούρσας φτιάξαμε με τον πατέρα μας (Χριστόδουλο) ένα αμπρίy. Όταν ακούγαμε τα αεροπλάνα και τους κρότους, τον βομβών χωνόμαστε μέσα, όσοι χωρούσαμε βέβαια. Όταν έφευγαν τα αεροπλάνα ξεπροβάλαμε από το αμπρί για να δούμε αν το χωριό ήταν ορθό. Τελικά δεν βομβαρδίστηκε η Κορακιάνα, και έτσι ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Στο Σκριπερό, στη Βοστίτσα έπεσαν μερικές βόμβες καθώς και στο Σωκράκι. Αν είμαστε πιο ψύχραιμοι δεν θα το κουνούσε κανείς. Αυτό βέβαια κρίνεται εκ του αποτελέσματος. Όλη τη μέρα στο αμπρί και το βράδυ κοιμόμαστε στα σπίτια του Μαρμαρά. Αργότερα, επειδή θεωρήσαμε ότι εκεί κινδυνεύαμε πήγαμε αρκετά μακριά στου Τσουκάλα τον τράφο. Εκεί δεν μείναμε πολύ γιατί συμπεράναμε ότι κάναμε κουταμάρες. Όταν ηρέμησαν κάπως τα πράγματα επιστρέψαμε στο χωριό! Εκεί πάλι για το φόβο των Ιουδαίων φτιάξαμε ένα αρκετά μεγάλο αμπρί στο μέρος που ήταν η κουζίνα της Μποτσώνος. Είχαμε πάρει πλέον ειδικότητα στην κατασκευή των αμπριών. Αυτό διατηρήθηκε μέχρι πριν λίγα χρόνια όπου χώθηκε όταν έπεσε η κουζίνα όπου έγινε η κατασκευή του νέου σπιτιού......

Στην Κορακιάνα ήρθαν οι πρώτοι Ιταλοί στρατιώτες. Σαν πιτσιρικάδες που είμαστε τους είδαμε στην πιάτσα κάτω από τον Άη Νικολόπουλο καθισμένοι πάνω σε κάτι σάκους. Μετά ήλθαν και άλλοι οποίοι εγκαταστάθηκαν σε διάφορα μέρη του χωριού. Στην Παναγιά εγκαταστάθηκε μία μοίρα φορτηγών αυτοκινήτων. Εμείς τα παιδιά λόγω στερήσεων πλησιάζαμε τους ιταλούς οδηγούς και αποκτήσαμε φιλίες μαζί τους....

Εδώ θα πρέπει να αναφέρω ότι στην κατοχή λειτουργούσαν συσσίτια. Μαγείρισσα ήταν η Όλγα του Κουλουμπρή. Συνηθισμένα φαγητά ήταν μακαρόνια, φασολάδα και πλιγούρι (κοφτό). Οι Ιταλοί μπορώ να πω ότι μας φέρθηκαν καλά! Εκτός από καμιά έφοδο στα σπίτια για λίγο λάδι, τυρί ή ότι άλλο σπιτικό τρόφιμο έβρισκαν. Τότε λειτουργούσε στο σχολείο μας σχολείο ιταλικό με την επωνυμία ”SCUOLA ELEMENTARE DI ANO KORAKIANA”. Όσα παιδιά φοιτήσαμε εκεί μάθαμε αρκετά ιταλικά. Εγώ τα θυμάμαι ακόμα και σήμερα. Στην περίοδο της κατοχής, και επειδή οι Ιταλοί ήταν άνθρωποι της μουσικής και του έρωτα, αγάπησαν κορίτσια από την Κορακιάνα τα οποία και παντρεύτηκαν.......

Μετά από τη αποχώρηση των Ιταλών, που τους καταδίωξαν οι φίλοι τους Γερμανοί, ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο χωριό Γερμανοί. Δεν μπορώ να πω ότι μας έκαναν κανένα κακό. Εξάλλου και εμείς δεν τους πειράξαμε σε τίποτα!

Είχαν όμως αδυναμία στις αγγαρείες. Κάθε πρωί έκαναν γιουρούσι. Όσοι δεν μπόρεσαν, να κρυφτούν τους έπιανε η μπόχα και τραβούσαν για αγγαρεία.

Απ’ ό,τι θυμάμαι πήγα και εγώ με τον Κουλουρίδη αγγαρεία στο δρόμο του Παντελεήμονα, όπου εγινόταν επισκευή.

Εκείνο που μας προβλημάτισε και έμεινε αινιγματικό ήταν ότι κάτω από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου έφτιαχναν, με αγγαρεία βέβαια, τεράστιους λάκκους που δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι τους ήθελαν. Να μας χώσουν μέσα ζωντανούς; Πότε δεν το μάθαμε γιατί έφυγαν εσπευσμένα και τα εγκατέλειψαν όλα...»

Τελευταία ανανέωση ( 03.11.17 )
 
Επόμ. >
Locations of visitors to this page
Forecast | Maps | Radar