"Η θυσία της φυλής"
Γράφει ο/η Κώστας Τσαγκαρογιάννης   
25.03.13
«Ελευθέραν γάρ δεί νιν όσον                                      «Κι όσο περνάει απ΄το χέρι 
εν σοί, τέκνον, καμοί γενέσθαι,                                     σου, παιδί μου, κι απ΄το δικό
μηδέ βαρβάρων υπό Έλληνας                                       μου χέρι, ελεύθερη πρέπει να 
όντας λέκτρα συλάσθαι βία.»                                       μείνει η Ελλάδα και να μην
                                                                               αρπάζουν οι βάρβαροι τις 
Ευριπίδης, Ιφιγένεια η                                                γυναίκες των Ελλήνων…»
εν Αυλίδι  1273-1275 

25march2013a.jpgΟι θυσίες που υπέστη η ελληνική φυλή κατά τον Αγώνα του ΄21 είναι φοβερές, αφάνταστες. Το ελληνικό αίμα επί χρόνια έτρεχε σαν ποτάμι στην ελληνική γη, όχι μόνο στα «θέατρα» του πολέμου, όχι μόνο στην επαναστατημένη Ελλάδα, αλλά σε κάθε ελληνική γη στην ξένη κυριαρχία, γιατί ο κατακτητής -  και έτσι είναι πάντα στην ιστορία μας- δεν ήθελε να τιμωρήσει μόνο τους επαναστάτες, ήθελε να επωφεληθεί της ευκαιρίας για να εξαφανίσει τη φυλή μας ολοκληρωτικά.
Κι αυτή τη θυσία τη μοιράστηκαν όλοι οι Έλληνες, ανεξάρτητα από την τάξη και την κοινωνική τους θέση. Τις ίδιες ώρες που έπεφταν τα κεφάλια των Φαναριωτών αρχόντων και τα σώματα των Πατριαρχών έμεναν κρεμασμένα από πύλες και παράθυρα, στους δρόμους της Πόλης , της Θεσσαλονίκης, της Σμύρνης και των άλλων πόλεων ακολούθησαν μαζικές σφαγές ανδρών, γυναικών και παιδιών.

Ο Αγώνας του Ελληνισμού
25march2013e.jpg
Αλλά και στην επαναστατημένη Ελλάδα όλοι οι Έλληνες μοιράστηκαν τις θυσίες για την ελευθερία. Στις μάχες του Αγώνα συναντήθηκαν και πολέμησαν δίπλα ο ένας από τον άλλο καπεταναίοι, παλιοί Αρματωλοί και Κλέφτες των ελληνικών βουνών, προεστοί και προύχοντες, ταπεινοί δάσκαλοι, βοσκοί, παιδιά εμπόρων των ελληνικών παροικιών του εξωτερικού, φτωχοί καλλιεργητές, καλόγηροι, σεμνοί παπάδες του χωριού, σύσσωμος ο Ελληνισμός.
Όταν ο εχθρός τύχαινε να ξαναπάρει πόλεις και χωριά, τα γυναικόπαιδα σφάζονταν αλύπητα ή αλυσόδετα εσέρνοντο για τη σκλαβιά και στα χαρέμια της Ανατολής των βαρβάρων.

Στα Ψαρά, στη Χίο, στο Μεσολόγγι, στην Κρήτη και στην Πελοπόννησο, όπου ξαναπάτησε ο εχθρός δεν έμεινε ψυχή ελληνική. Τώρα, η Δόξα, υμνεί ο Διονύσιος Σολωμός, περπατούσε ολομόναχη για να στεφανώσει τα δοξασμένα παλικάρια, που έπεσαν για την ελευθερία, δύσκολα εύρισκε λίγα χορτάρια, τα μόνα που είχαν μείνει στην ερημωμένη ελληνική γη. Και συνεχίζει ο καρμπονάρος Ανδρέας Κάλβος που υμνεί την ελευθερία, «την υπεργλυκυτάτην» αυτή θεά, η οποία «θέλει αρετήν και τόλμην» και γι’ αυτό αξίζει να υποβληθεί ο άνθρωπος σε οποιαδήποτε θυσία.
(συνεχίζεται παρακάτω)


Ο φιλελληνισμός
Κάμποσα χρόνια πριν την Επανάσταση, η σκλαβωμένη Ελλάδα και για την ιστορική σημασία της και σαν μέρος της «εξωτικής» τότε «Ανατολής», είχε τραβήξει την προσοχή και το ενδιαφέρον των Ευρωπαίων , περισσότερων περιηγητών, ποιητών, λογίων και καλλιτεχνών που ξεκινούσαν να επισκεφτούν την περιοχή μας. Ύστερα από τον Σατωμπριάν, ήρθε, στα νιάτα του, ο Άγγλος Ταίρνερ. Γύρω στα ίδια χρόνια περιήλθαν την Ελλάδα ο Γάλλος Ντυπρέ, Ο βρετανός Καρτράιτ και άλλοι. Αλλά και πολύ πριν από αυτούς ο Γάλλος Γκουφιέ.

Μας άφησαν όλοι αυτοί συγκινητικές και ωραίες εικόνες από τη χώρα μας της εποχής εκείνης της σκοτεινής σκλαβιάς, τοπία, σκηνές από την καθημερινή ζωή με άνδρες, ωραίες κοπέλες, αρχαία ερείπια -είτε σαν εικονογραφήσεις βιβλίων, χαρακτικά και σχέδια.

Ο Ξεσηκωμός και η φλόγα της Τέχνης 25march2013c.jpg

Στις παραμονές του Ξεσηκωμού, η Ελλάδα κινούσε κιόλας τη φαντασία των λαών στον πολιτισμένο κόσμο, κινούσε και το ζωηρό ενδιαφέρον ποιητών και καλλιτεχνών, ώστε όταν ξέσπασαν ο Αγώνας και οι θυσίες του ελληνικού λαού, βρήκαν αμέσως ανταπόκριση και κέντρισαν τη δημιουργική φλόγα της Τέχνης, η οποία με τη σειρά της ενέπνευσε και ανέπτυξε το φιλελληνισμό των λαών της Ευρώπης και της Αμερικής σε αντίθεση με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που αντιμετώπιζαν αρνητικά, στα πλαίσια της αυταρχικής και αντιδραστικής πολιτικής της Ιερής Συμμαχίας, την Ελληνική Επανάσταση.

 Ο Καποδίστριας και η Επανάσταση
25march2013b.jpg
Όταν έγινε γνωστή στην Ευρώπη η Επανάσταση, ο Αυστριακός καγκελάριος Μέττερνιχ ζήτησε επιτακτικά από τις Μεγάλες Δυνάμεις να την καταδικάσουν και να επέμβουν στρατιωτικά, για να καταρρεύσει η Επανάσταση, όπως έγινε και στην Ιταλία με τους Καρμπονάρους επαναστάτες. Ο Καποδίστριας βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση, καθώς τότε είχε το αξίωμα του υπουργού Εξωτερικών της τσαρικής Ρωσίας του Αλεξάνδρου. Από την πρώτη στιγμή ήρθε σε σύγκρουση με το Μέττερνιχ, ο οποίος στην αρχή επηρέαζε τον Αλέξανδρο, αλλά στο τέλος κατόρθωσε να αποσοβήσει τη στρατιωτική επέμβαση, να κερδίσει χρόνο και, τέλος, να σωθεί η Επανάσταση, αφού είχαν αλλάξει οι συσχετισμοί και τα συμφέροντα στους κόλπους της Ιερής Συμμαχίας.

Ο Μπάιρον και η Έξοδος
25march2013d.jpg
Ο Άγγλος ποιητής Λόρδος Μπάιρον αποτελεί αναμφίβολα την πιο σπουδαία μορφή των Φιλελλήνων, που, εμπνεόμενοι από τον Αγώνα για την ελευθερία, έφτασαν στην επαναστατημένη Ελλάδα για να τη βοηθήσουν. Επισκέφτηκε ξανά την Ελλάδα το 1823, ύστερα από πρόσκληση του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου και αμέσως πήγε στο Μεσολόγγι, όπου ασχολήθηκε με την οργάνωση στρατιωτικών σωμάτων δαπανώντας μάλιστα για το σκοπό αυτό μεγάλο μέρος της περιουσίας του. Πέθανε στο Μεσολόγγι από υψηλό πυρετό, αφιερώνοντας και τη ζωή του στο δίκαιο αγώνα των Ελλήνων, αποδεικνύοντας έτσι με τον καλύτερο τρόπο το ρομαντισμό που με πάθος εκπροσωπούσε.
Τα νεαρά παιδιά, επίσης, που έφτασαν απ’ όλα τα μέρη της Ευρώπης και πολέμησαν δίπλα ο ένας από τον άλλον στην Έξοδο της Ιερής Πόλης, το «Παλλάδιο της Λεφτεριάς», καθώς και η πτώση της πόλης, ήταν η αφορμή της μεγάλης έκρηξης του φιλελληνισμού στη Δύση. Από το βήμα της Γαλλικής Βουλής, ο Σατωμπριάν ανέκραξε: «…Θέλω αποθάνει σαν Έλληνας».

Η κατάρα του ποιητή
«Η κατάρα μου ας ξεσπάσει πρώτα πρώτα,                                                     
                                       ( ω συφορά του,
Πα στου κλέφτη το κεφάλι και σ΄ακέρια                                                   
                                       ( τη γενιά του,
Ποτέ η φλόγα του πνεμμά του σπίθα μια να                                                   
                                       ( μην της δώσει,
Κι’ ως καθώς τον πρόγονό της να ζη δίχως                                                   
                                       (στάλα γνώση……»

Σ΄αυτήν τη στροφή από το ποίημα «Η κατάρα της Αθηνάς» ο ποιητής Μπάιρον καταριέται το λόρδο Έλγιν και τη γενιά του για το ανοσιούργημά του να Αποκαθηλώσει, να καταστρέψει και να συλήσει τα Γλυπτά Μάρμαρα του Φειδία από τον Παρθενώνα, το Ερέχθειο και να απαγάγει την Κόρη Καρυάτιδα, που από τότε οι αδελφές της θρηνούν για την αρπαγή της αδελφής τους. Από την άλλη μεριά, τα κλεμμένα αγάλματα, που βρίσκονται στο Μουσείο του Λονδίνου και όχι στο σπίτι τους, διαμαρτύρονται για τη μεταφορά τους στον κρύο και βροχερό τόπο της Μάγχης.

Οι πολιτισμοί…..αναπνέουν στον τόπο τους
Τον Έλγιν τον έστειλε το Φόρεϊν Όφις στα 1800 σαν έκτατο πρεσβευτή στην Πόλη, μετά τη ναυμαχία στο Αμπουκίρ της Αιγύπτου, ανάμεσα στους Άγγλους και το Ναπολέοντα και με τη νίκη των πρώτων. Ζήτησε τότε και του δόθηκε «φιρμάνι», για έρευνες στην Ακρόπολη από την Υψηλή Πύλη, σε γνώση και συνεργασία με την αγγλική διπλωματία και, αφού «μόλυνε» με τις πράξεις του τον ελληνικό πολιτισμό, λίγο πιο πριν από τον Ξεσηκωμό, φυγάδευσε τα Γλυπτά Μάρμαρα από το ιερό Τέμενος της Παλλάδας Αθηνάς, το αιώνιο Μνημείο και σύμβολο του Δυτικού Πολιτισμού και της παγκόσμιας κληρονομιάς της Ανθρωπότητας. 

Δύο αιώνες μετά………
Ο πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου κύριος Ντέιβιντ Κάμερον σε πρόσφατες δηλώσεις του στο Νέο Δελχί για το διαμάντι Κοχ-ι-Νουρ και την επιστροφή του στην Ινδία τόνισε: «Δεν νομίζω ότι αυτή είναι η σωστή προσέγγιση. Είναι το ίδιο που τίθεται με τα Ελγίνεια Μάρμαρα…..» και καταλήγει «Δεν πιστεύω στον επιστροφισμό (returnism)».Τελικά, ο κύριος πρωθυπουργός, μας «αποστόμωσε» εμάς και τον Μπάιρον. Άτυχε, ποιητή Μπάιρον, δεν πρόφτασες να κάνεις τίποτα περισσότερο. Τα έδωσες όλα, όμως, υγεία, περιουσία και την ίδια τη ζωή σου.Το ποίημά σου «Η κατάρα της Αθηνάς» θα είναι πάντοτε …….επίκαιρο. Αθάνατε, Μπάιρον.

Οι Φαίακες και ο Σουλεϊμάν
Το ελληνικό νησί του Αλκίνοου και της Ναυσικάς επέλεξε ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής να κατακτήσει το 1537, γιατί θεώρησε ότι αποτελεί στρατηγική επιλογή για τις περαιτέρω φιλοδοξίες του. Ανέθεσε, λοιπόν, στον εξισλαμισμένο και διάσημο πειρατή και σφαγέα των ελληνικών νησιών Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, τον οποίο είχε ενσωματώσει στο ναυτικό του, να καταλάβει το νησί των Φαιάκων με οποιοδήποτε τίμημα. Ο Μπαρμπαρόσα είχε μητέρα Ελληνίδα Χριστιανή και γεννήθηκε στη Λέσβο με το όνομα Χρήστος.
Έτσι, αποβιβάστηκαν 50.000 βάρβαροι του Σουλεϊμάν στον Ποταμό, οι οποίοι προσπάθησαν να κυριεύσουν το Παλαιό Φρούριο. Μάταια, όμως, το φρούριο άντεξε. Δεκαπέντε ημέρες κράτησε η πολιορκία. Ωστόσο, οι επιδρομείς έκαψαν, ερήμωσαν, βίασαν, έσφαξαν χωρίς οίκτο τον πληθυσμό και στο τέλος, φεύγοντας, πήραν μαζί τους 20.000 Κερκυραίους για να τους πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής, και τις πιο όμορφες Κερκυραίες τις έκλεισαν μαζικά στα χαρέμια της Πόλης.
Δυό ακόμα φορές προσπάθησαν οι επίγονοι του Σουλεϊμάν να καταλάβουν την Κέρκυρα το 1571 και το 1716 με τις ίδιες ωμότητες.

Επιμέλεια:
Κώστας Τσαγκαρογιάννης

Άνω Κορακιάνα



Τελευταία ανανέωση ( 26.03.13 )