Menu Content/Inhalt
Η Δημοκρατία, τα πρόβατα και οι λύκοι PDF  | Εκτύπωση |  E-mail
Γράφει ο/η Αντώνιος Πρεντουλής   
13.09.15

           democrstreet.jpg Παρακολουθώντας τα γεγονότα που διαδραματίζονται στο πολιτικό και όχι μόνο σκηνικό της χώρας μας εύλογα γεννιέται το ερώτημα αν τελικά έχει αξία η ψήφος μας και κατά πόσο η παρουσία μας στην κάλπη θα επηρεάσει τα πράγματα στη χώρα. Ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό του εκλογικού σώματος δίνει αρνητική απάντηση και σχεδιάζει να απόσχει από τη διαδικασία, θεωρώντας την ενέργεια του αυτή ως πράξη αντίδρασης ή ό,τι άλλο, προς τα τεκταινόμενα, αποποιούμενο όμως και τις όποιες ευθύνες, ενώ όσοι δώσουν θετική απάντηση και πάνε στην κάλπη θα προβληματιστούν εκ νέου για το κόμμα που θα επιλέξουν.

            Καθημερινά τα ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν με την αντίληψη ότι την εκλογική νίκη την δίνει ένα ποσοστό 10 – 15% αναποφάσιστων οι οποίοι την τελευταία στιγμή αποφασίζουν υπέρ του ενός ή του άλλου κόμματος και έτσι προκύπτει ο νικητής. Με ένα ποσοστό συμμετοχής του εκλογικού σώματος της τάξης του 55 – 65% το πολύ είναι όλοι ευχαριστημένοι για τη λειτουργία της Δημοκρατίας μας, ενώ για το άρθρο του Συντάγματος (51) που καθορίζει την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος ως υποχρεωτική, ούτε λόγος να γίνεται.

             Η αμφισβήτηση λοιπόν της αξίας της ψήφου και γενικά η απαξίωση της ενάσκησης του εκλογικού δικαιώματος συνιστά εκτροπή και θέτει σε κίνδυνο την ίδια τη Δημοκρατία υπονομεύοντας τη λειτουργία της, δείχνει δε ανωριμότητα και έλλειψη δημοκρατικής αγωγής. Η ανοχή των εκάστοτε κυβερνήσεων στα αυξανόμενα ποσοστά της αποχής, ενώ ταυτόχρονα κόπτονται για τα μικρά ποσοστά των αναποφάσιστων δικαιολογείται αφού η αποχή, το λευκό και το άκυρο σύμφωνα με τον Εκλογικό νόμο δεν προσμετρώνται στο εκλογικό μέτρο.

            Στο σημείο αυτό θα ήθελα να εκφράσω τον προβληματισμό μου για το εάν σε μία καθολική συμμετοχή στις όποιες εκλογές θα ήταν  ίδια τα αποτελέσματα. Eφόσον απαντήσω πιθανόν όχι, θα προβληματιστώ εκ νέου για το εάν η αποχή αλλοιώνει το αποτέλεσμα και θα απαντούσα μάλλον ναι, για να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι την εκλογική νίκη την καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό οι στρατευμένοι και προσκολλημένοι των κόμματων, αυτοί δηλαδή που όπως έλεγε ο Σπυρέτος Θεοτόκης (1908 - 1988) «...και τα παπούτσια μου να στείλω στην Κέρκυρα θα με ψηφίσουν» και η ισχυρή συσπείρωσή τους, με την «ευγενική χορηγία» των απεχόντων και όσων ψηφίσαν λευκό ή άκυρο.    

            Το καθολικό δικαίωμα της ψήφου και η Δημοκρατία είναι έννοιες ταυτόσημες και  κατακτήθηκε σε πρώτη φάση με την άρση των περιουσιακών εμποδίων, προκειμένου όλοι οι ενήλικες άνδρες να έχουν το δικαίωμα ψήφου (19ος αι.) και σε δεύτερη φάση με την επέκταση του δικαιώματος αυτού στις γυναίκες (20ος αι.). Χρειάστηκαν λοιπόν χρόνια κινητοποιήσεων, διεκδικήσεων και ιδεολογικών αγώνων προκειμένου να συμπεριληφθούν στην έννοια του ανθρώπου και του πολίτη που διακήρυξε η Γαλλική Επανάσταση του 1789 όλες οι τάξεις, τα φύλα, οι θρησκείες και οι φυλές.

            Βέβαια αν ο ψηφοφόρος πεισθεί, από όσα μέχρι τώρα έχουν γραφεί, και έλθει στην κάλπη, θα απογοητευτεί σίγουρα από τους πρωταγωνιστές αυτής της εκλογικής αναμέτρησης και τα λεγόμενά τους. Ακολουθώντας τους στίχους του τραγουδιού όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν, ιδιαίτερα αυτή η προεκλογική περίοδος μου αφήνει μία πικρία. Μία πικρία που απορρέει από την πεποίθηση ότι ο Έλληνας ψηφοφόρος θεωρείται κατωτάτου πνευματικού επιπέδου ή πάσχει από κάποια σπάνιας μορφής άνοια.

            Είναι γνωστές και επιβεβαιωμένες στην πράξη οι ψεύτικες υποσχέσεις των πολιτικών κομμάτων για να κερδίσουν τις τελευταίες εκλογές. Έτσι το 2009 μας έλεγαν: λεφτά υπάρχουν, το 2012: επαναδιαπραγμάτευση 18 σημείων στο Μνημόνιο και Ζάππεια με την αποκατάσταση των πολύ χαμηλών συντάξεων και των επιδομάτων στα επίπεδα του 2009, την αποκατάσταση των ζημιών των ομολογιούχων, των ασφαλιστικών ταμείων και  τέλος την ανακήρυξη της ΑΟΖ. Το 2015: το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης με το σχίσιμο του μνημονίου, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και τον 13ο μισθό.

            Και σήμερα μεσούσης αυτής της προεκλογικής περιόδου και λέγω αυτής γιατί τίποτα δεν αποκλείει και άλλες, σε περίπτωση αδυναμίας συνεργασιών των κομμάτων,  από τη μία ο πρώην κυβερνητικός συνασπισμός προσπαθεί να παρουσιάσει το Βατερλώ του τρίτου μνημονίου των 90 δις ως νίκη των φανταστικών μαχών που έδωσε ως άλλος Δον Κιχώτης αρχηγός του, αξιώνοντας όχι μόνο τη νίκη στις προσεχείς εκλογές αλλά και την αυτοδυναμία. Από την άλλη οι αντιπολιτευόμενοι σέρνονται κυριολεκτικά σε πρόωρες εκλογές αιφνιδιασμένοι άλλοι με προσωρινό αρχηγό, αν είναι δυνατόν, με άλλοθι ότι δεν έχουν δοκιμαστεί κάποιοι και άλλοι επικαλούμενοι το παρελθόν και με το άγχος του αν θα μπουν στη βουλή. Και όλως τυχαίως με την ίδια αδιάφορη συνθηματολογία η Ελλάδα μπροστά – μόνο μπροστά, παλιό – νέο κ.α. Εδώ πρέπει να αναφέρω ότι όλο αυτό το κουαρτέτο έχει στηθεί τόσο περίεργα σαν να πρέπει από την κάλπη να προκύψει κάτι, τι όμως!       

            Εμείς οι ψηφοφόροι μέσα σ' όλο αυτό τον εμφανή παραλογισμό έχοντας απολέσει την εμπιστοσύνη στο εαυτό μας, όπως τα πρόβατα του Paulo Coelio το ένστικτο τους στον «Αλχημιστή», ακολουθούμε το βοσκό γιατί μας οδηγεί στην τροφή. «Αν κάποια στιγμή, αναρωτιέται ο βοσκός, αποφάσιζα να τα σφάξω ένα ένα δεν θα έπαιρναν είδηση παρά όταν θα είχε σφαχτεί όλο το κοπάδι γιατί μου έχουν εμπιστοσύνη και σταμάτησαν να εμπιστεύονται το ένστικτό τους μόνο και μόνο γιατί τα οδηγώ στην τροφή».

            Η ανάγκη της αφύπνισης του Έλληνα πολίτη είναι πιο επιτακτική από ποτέ αφού πιστεύω ότι «μια κοινωνία προβάτων θα βγάλει αναπόφευκτα κάποια στιγμή μια κυβέρνηση λύκων», όπως έλεγε ο Γάλλος πολιτικός Henry Jouvenel (1876 – 1935).

            Όσον αφορά τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου δεν περιμένω να αλλάξουν πολλά πράγματα, παρά ταύτα η ενάσκηση όμως του εκλογικού δικαιώματος μειώνει την αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος, που κατά τη γνώμη μου αποτελεί τη μεγαλύτερη παραχάραξη της δημοκρατικής έκφρασης των πολιτών, προστατεύει το ίδιο το δικαίωμα και δυναμώνει τη Δημοκρατία ταυτόχρονα. Η έκφραση διαμαρτυρίας μέσω της αποχής είναι άσκοπη καθόσον λειτουργεί κυρίως υπέρ των κομμάτων με υψηλά ποσοστά συσπείρωσης. Η κατάσταση θα αλλάξει όταν εμείς αλλάξουμε και πάψουμε να ψηφίζουμε τον πολιτικό που πλειοδοτεί σε ανώδυνες και ανέφικτες υποσχέσεις, αναπτύξουμε κοινωνική συνείδηση και αποφασίσουμε να επιλέξουμε κόμματα αρχών και όχι συμφερόντων..


ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΡΕΝΤΟΥΛΗΣ



 
< Προηγ.   Επόμ. >
Locations of visitors to this page
Forecast | Maps | Radar