Menu Content/Inhalt
Πίσω στο χρόνο... PDF  | Εκτύπωση |  E-mail
Γράφει ο/η Κβκ   
28.03.08

ktiriofilarmon1.jpgΏρα 5.30 το απόγευμα...Ραντεβού μπροστά στο παλιό κτίριο της Μουσικής, μετά την πλατεία του χωριού...
Ο κύριος Τάκης γύρισε το κλειδί στο λουκέτο του πορτονιού και περνώντας ένας-ένας, ανεβήκαμε τα χορταριασμένα από την απατησιά, πέτρινα σκαλιά. Μπροστά στην είσοδο του κτιρίου, σταθήκαμε για λίγο θαυμάζοντας την παλιά σκαλιστή ξύλινη πόρτα, που δαρμένη από τους καιρούς και τα χρόνια που πέρασαν, στέκεται αγέρωχη, με τα δυο ξυλόγλυπτα λιοντάρια και τα άλλα σκαλίσματα-στολίδια της, φθαρμένα αλλά ζωντανά. Ο Γιάννης, ο μηχανικός της παρέας, άνοιξε ένα φάκελο με σχέδια του κτιρίου και όλοι μαζί προχωρήσαμε στο εσωτερικό του...

Η αμηχανία μου (μας) ήταν έκδηλη τις πρώτες στιγμές...σαν την είσοδο στη μηχανή του χρόνου που σε γυρνάει αρκετά χρόνια πίσω. Δέκα, είκοσι, μπορεί και παραπάνω. Προσπαθώ μέσα στη βουβαμάρα της εγκατάλειψης να αφουγκραστώ τις παιδικές φωνές (ανάμεσά τους και τη δική μου), το κτύπημα της μπαγκέτας του δασκάλου στο αναλόγιο, τις ασύνδετες μεταξύ τους σειρές από νότες την ώρα της καθημερινής ατομικής μελέτης, τις παρατηρήσεις του επιστάτη. Απορώ σήμερα, πώς η κεντρική αίθουσα της πρόβας χωρούσε τόσο πολύ κόσμο, ιδιαίτερα τα Σαββατόβραδα. Στα σκοτεινά σχεδόν, ψηλαφίζω τον πλάγιο τοίχο του πίσω δωματίου, εκεί που ήταν τα ντουλάπια με τα μουσικά όργανα. Μηχανικά απλώνω το χέρι, συνήθεια που δεν έσβησε ο χρόνος, για να ξεκρεμάσω το αλτικόρνο με το νούμερο 16...
ktiriofilarm1a.jpgΣτο διπλανό δωμάτιο, ο Κώστας μετριέται μπροστά στον κρεμασμένο μαυροπίνακα, που τώρα του φαίνεται απελπιστικά μικρός. Επάνω του με κιμωλία γραμμένο, σαν να γράφτηκε μόλις χθες, το τελευταίο μάθημα σολφέζ, των μικρών τάξεων. Στον ίδιο τοίχο η βαθειά πληγή του κτιρίου, που απειλεί σήμερα να το γκρεμίσει...να γκρεμίσει τα παιδικά μας όνειρα, τις ατέλειωτες ώρες που περνούσαμε εκεί κρύβοντας νεανικούς έρωτες, χτίζοντας φιλίες, ολόκληρες γενιές η μια πίσω από την άλλη και όλες μαζί να διδασκόμαστε πέραν από τις μελωδίες, την κοινωνική συμβίωση και σχέση...
Μια τελευταία ματιά στο κτίριο περιμετρικά, στις ζυγισμένες του λεπτομέρειες, στην απέριττη αρχιτεκτονική του γραμμή. Ο κύριος Τάκης ξεκινάει να εξιστορεί την προσωπική του εμπλοκή πριν από 50 χρόνια περίπου, στην απόκτηση του κτιρίου, που στέγασε για δεκαετίες το Μουσικό μας Σύλλογο. Η γενιά του έκανε το χρέος της και διατήρησε το κτίριο αυτό για χρόνια...η πρόκληση σήμερα αφορά κυρίως τις δικές μας νεότερες γενιές, να το κρατήσουν όρθιο, να του ξαναδώσουν πνοή...


Τελευταία ανανέωση ( 17.04.08 )
 
< Προηγ.   Επόμ. >
Locations of visitors to this page
Forecast | Maps | Radar