Menu Content/Inhalt
Βιώσιμη Κοινότητα arrow Σελίδες Ιστορίας arrow "Μιά εκδρομή στην Κορακιάνα της Κέρκυρας" (1905)...
ban-pastf.jpg
"Μιά εκδρομή στην Κορακιάνα της Κέρκυρας" (1905)...
   "Είχε ντυθή την καλήτερη φορεσιά της η Πλάση, η θάλασσα την ομορφότερη γαλάζια της στολή, τα δέντρα το πιο ζωηρό πράσινο χρώμα τους κι' ο ουρανός εχαιρότουν. Χαρούμενη κ' η Δημιουργία που σ' ένα χωριό των Κορφών, στην Κορακιάνα, θάβλεπε όλους μαζί ενωμένους εκείνους, που ένας πόθος τους ενώνει, μια ιδέα, η ιδέα της Εθνικής μας Γλώσσας...
   Όλ’ οι Κερκυραίοι της πέννας πολεμιστάδες, εξόν από το Μαρκορά μας, το γλυκύλαλο τεχνίτη, και το γέρο Κονεμένο, όλοι με προθυμία σμίξανε, για να χαιρετήσουν τον Πάλλη, αδερφό τους στη ψυχή και στους πόθους, που ένα μήνα απόλαψε τις ομορφιές του νησιού μας κι’ απολάψαμε και μεις τη χρυσή συντροφιά του.
  Οι χωρικοί με τα γιορτάτικα κ’ οι χωρικές με τα στολίδια τους, πλουσιοντυμένες, στον ήχο του βιολιού επιάστηκαν στο σεμνό και γραφικό χορό των χωριών της Κέρκυρας. Κι΄ ο ήχος του βιολιού ένωσε τον λαόν της εξοχής μας με τους λογογράφους μας, που αφίνοντας κατά μέρος το σοβαρό τους έγειναν όλοι για μια στιγμή παιδιά κ’ επήδησαν και κείνοι γύρω από το βιολί συντροφεύοντας το χορό των γυναικών.
 noumas.jpg  Κι’ ο νέος Λούθηρος της Ελλάδας Πάλλης, ο παιγνιδιάρης όσο και βαθύς στην πέννα Μαβίλης, ο μεταφραστής του θανάτου του Ιαγναδότα, που με ζήλο κι αγάπη δουλεύει για το θρίαμβο της δημοτικής μας, Κεφαλληνός, ο δηγηματογράφος και μεταφραστής Ινδικών δραμάτων, Θεοτόκης, ο γλυκύς στα πεζά ποιήματα και χαριτωμένος στα διηγήματά του Σταύρος, ο Εβραιολόγος Χαϊμης κι’ ο τεχνίτης στην ψυχή όσο και στο πιννέλο, Δεσσύλλας, όλοι πιασμένοι στο χορό τίποτ’ άλλα δεν έδειχναν παρά την αφέλεια της ψυχής τους, που ίσως ο Χατζηδάκις, αν είτανε κει, νάβρισκε σα δάσκαλος να ειρωνευτή, μα που δε μπορούσε παρά να καμαρώση κάθε καλαίστητος, κάθε άνθρωπος, που νοιώθει από ποίηση κ’ ιδανικά.
   Στο περιαύλι του σπιτιού του Μαρτζούκου, που είχε για όλους μας το σπίτι του ανοιχτό, όπως έχει πάντα ανοιχτή την καρδιά του, μια φωτογραφική μηχανή μας επήρε ενωμένους όλους, για να μένη, φαίνεται, παντοτεινά στην μνήμη μας η αλησμόνητη κείνη μέρα, σα να μην θάμενε παντοτεινά στο λογισμόν όλων μας χαραγμένη με αγνές και καθαρές εντύπωσες.
   Τη στιγμή εκείνη δεν ηξέρω πως, μου φάνηκε σα να διάβαζα τη σκέψη όλων μας. Τη διάβαζα πραγματικά ή καθρέφτη του λογισμού μου θαρρούσα και τους λογισμούς των άλλων; Δε μπορώ να πω. Ένα μονάχα ξέρω, που η δική μου σκέψη πέταξε μακρυά, πολύ μακρυά, στους δύο αλησμόνητους νεκρούς μας, τον Πολυλά και τον Καλοσγούρο.
   Ο πόθος ο αγνός, που τις καρδιές τους καταλούσε, που στα γραψήματά τους, αιώνιο σημάδι σπουδαίας πνευματικής εργασίας, μας παρουσιάζεται ολοφάνερος, ο ίδιος πόθος πλυμμηρεί σήμερα και τις καρδιές εκείνων, που με θάρρος συνεχίζουν το πατριωτικό και μεγάλο τους έργο. Οι δύο αλησμόνητοι νεκροί μας, που πρώτοι έννοιωσαν την Αλήθεια, και που έρριξαν από τις πρώτες και στερρεώτερες πέτρες στου Εθνικού χτίριου τα θεμέλια.
   Και στην ανάμνηση των δύο εκείνων, που ετίμησαν τα Εφτάνησα και τη μεγάλη τους πατρίδα Ελλάδα, ένας πόθος της ψυχής μου, που καιρό τώρα φωλιάζει στα στήθεια μου μέσα, πήρε καινούργια δύναμη, καινούργια ζωή. Πάντα με θάρρος και παλληκαρίσια καρδιά να δουλέψουμε όλοι, όσοι για την ιδέα καιρό τώρα δουλεύουμε, με παράδειγμα αξιομίμητο τους δύο μεγάλους Κερκυραίους, που το έργο τους, αν ακόμα οι πολλοί δεν τόχουν νοιώση, στους λίγους που το μελέτησαν, δε μπορεί παρά να φαίνεται γιγαντένιο.
   Με το θάρρος και τον ενθουσιασμό, που για την Ιδέα σήμερα δουλεύει ο καθένας,, έχοντας για στήριγμα και έργα αθανάτων νεκρών, δε μπορεί παρά να πετύχουμε και γλήγορα να βασιλέψη η γλώσσα μας, που θ’ ανοίξη στο γένος καινούργιους ορίζοντες, μορφώνοντάς το σύμφωνα με την αλήθεια και το πνεύμα του σημερινού πολιτισμού". 

22-4-1905
                                                                    ΕΙΡΗΝΗ ΔΕΝΔΡΙΝΟΥ

Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, το παραπάνω κείμενο αναφέρεται σε κάποιαν από τις συνάξεις που γινόταν στο σπίτι του Σπύρου Μαρτζούκου (Ιγγλή) στις Μουργάδες, στις οποίες συμμετείχε και η Ειρήνη Δενδρινού.

Πηγή: το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 8-5-1905 στο περιοδικό "Ο ΝΟΥΜΑΣ" (Τόμος 3. αρ. 147 (1905)
 
< Προηγ.   Επόμ. >
Locations of visitors to this page
Forecast | Maps | Radar