Μεθεόρτια...
Γράφει ο/η Κώστας Απέργης   
26.03.10
"Σε τούτο το χωριό έχουμε μείνει «τρεις κι ο κούκος».Έτσι λοιπόν έχουν εκ των πραγμάτων ατονήσει πολλές συνήθειες, που απαιτούν την ύπαρξη πλήθους , για τη δημιουργία του κατάλληλου κλίματος και της κατάλληλης ατμόσφαιρας, κάθε φορά που απαιτείται.
Παλιότερα στις εθνικές γιορτές ο σημαιοστολισμός «οικιών και καταστημάτων», ήταν σχεδόν γενικός και έδινε ένα χαρακτηριστικό, γιορταστικό χρώμα στο χωριό.
Με τη φυγή του κόσμου, το κλείσιμο των μαγαζιών και την αδιαφορία(;) όσων απέμειναν έσβησε κι αυτό, οι δε συμπαθέστατοι έποικοι ακόμη δεν ύψωσαν τη δική τους. Ελάχιστοι πια θυμούνται τις μέρες αυτές το εθνικό μας σύμβολο.
Έχει απομείνει, μετά τη δημιουργία του Δήμου και τη μεταφορά των εκδηλώσεων στον Ύψο, μια βιαστική Δοξολογία στον Άη Γιώργη και μια πιο βιαστική «παρέλαση» του Σχολείου και της Φιλαρμονικής κατά την μετάβασή τους στον Ύψο και την Πόλη. Στο πέρασμά τους από τον κεντρικό δρόμο του χωριού ακουγόταν και κανένα εμβατήριο, έτσι να θυμίσει στους γέρους και γενικά στους ανήμπορους, που παρέμειναν στα σπίτια τους το ξεχωριστό της ημέρας.

Φέτος, φευ, ούτε αυτό δεν συνέβη, τουλάχιστον από Αρκούδενα μέχρι Μουργάδες. Η Μουσική διάβηκε «βαρώντας » σκέτα ταμπούρλα…
Εις μάτην δύο “γέροι κι ανήμποροι”, η Μαρία η Κατσικού κι η αφεντιά μου περιμέναμε στις φανέστρες μας ν΄ ακούσουμε ότι « Όλη δόξα , όλη χάρη» άγια μέρα ξημέρωσε…
Ας ελπίσουμε ότι θα ξυπνήσουν κατά Συμβούλιο Φιλαρμονικής μεριά και θα το ακούσουμε…του χρόνου, αν προκάμουμε…"
Κώστας Απέργης



Τελευταία ανανέωση ( 06.06.10 )